‘’Ανταλλάγματα’’
Είπες λογια..μου ματώσαν τη καρδιά..
Είπα τέρμα… πως δεν πάει άλλο πια..
Ήρθα πάλι..να παλέψω να σε βρω..
Ήρθες πάλι..να μου κλείσεις το κενό…
Ανταλλάγματα …
μου λες… Πως είναι όλα..
μα σου λέω η αγάπη πάνω απ’ όλα..
Πως ο άνθρωπος που αγαπά
δεν βάζει ανταλλάγματα
δε μετράει τα πάντα
ούτε κάνει παζάρια
Πως ο άνθρωπος που αγαπά
δε ζητάει, μόνο σε κοιτά
σε κρατάει φυλαχτό
και σε κάνει Θεό
όλο παίζεις..μα το βλέπω πως με θες..
και σε ψάχνω..δίχως να ναι υπερβολές..
να αντέχω..μες στο ψέμα σου να ζω..
μα το θέλω.. και ας σε χάσω και χαθώ..
—–
Με ανεξίτηλο μελάνι
“Με ανεξίτηλο μελάνι”
Συνέχεια λέω πως θα φύγω
πως μακριά σου θα σωθώ
να ξεφύγω απ’ ό,τι ζω
μα είναι αδύνατο εγώ
Κάθε βήμα με γυρνάει
στο δικό σου το κενό
κι αν χαθώ, στο τέλος ξέρω
στον γκρεμό πως θα βρεθώ
Με ανεξίτηλο μελάνι
τη ζωή μου χρωματίζεις
δε περνάει ούτε μέρα
που να μη μου τη κερδίζεις
Με ανεξίτηλο μελάνι
ζωγραφίζεις τα όνειρά μου
και δε μπορώ ούτε λεπτό
να είμαι μακριά σου
Με ανεξίτηλο μελάνι
στην καρδιά μου έχεις γράψει
κι ό,τι κι αν κάνω, ό,τι κι αν πω
δε μπορεί να σε ξεχάσει
Μαζί σου γίνομαι παιδί
δε φοβάμαι το μετά
ό,τι κι αν έρθει στη ζωή
αν είσαι εδώ, αν είσαι εσύ
Κι αν σε χάσω, θα χαθώ
στο σκοτάδι θα βρεθώ
να το ξέρεις, να το νιώθεις
στον γκρεμό θα καταλήξω εγώ
—–
Με τιμωρείς
“Με τιμωρείς ”
Μες στην ταραχή
δρόμοι μοναχοί
η σιωπή σου πια
Καταστροφή
Δίπλα μου περνάς
κι ούτε με κοιτάς
ό,τι ζήσαμε
το ξεπερνάς
Με τιμωρείς… γιατί το κάνεις
με αγνοείς… κι ούτε υπάρχεις
Με τιμωρείς… εγώ κομμάτια
με πολεμάς… καμμένα βράδια
Με τιμωρείς… μ’ ένα αντίο
εγώ η τρελή… μέσα στο κρύο
Πες μου γιατί…
με τιμωρείς…
Άβυσσος για μας
εσύ δε μ’ αγαπάς
ό,τι κι αν πω
δε σε ακουμπά
Μείναμε μισοί
χωρίς επιστροφή
ό,τι κι αν λες
δεν είσαι εσύ